Historia

Robert E.Lee

Kim był Robert E. Lee?

Lee urodził się w Stratford Hall, na plantacji w Wirginii, 19 stycznia 1807 roku, w zamożnej i społecznie prominentnej rodzinie. Jego matka, Anne Hill Carter, również dorastała na plantacji, a ojciec, pułkownik Henry „Light Horse Harry” Lee, pochodził z kolonistów i został przywódcą wojny rewolucyjnej oraz trzykrotnym gubernatorem Wirginii.

Rodzina przeżyła jednak ciężkie chwile, gdy ojciec Lee dokonał serii nietrafionych inwestycji, w wyniku których trafił do więzienia dla dłużników. Uciekł do Indii Zachodnich i zmarł w 1818 roku podczas próby powrotu do Wirginii, gdy Lee był zaledwie nastolatkiem.

Mając niewiele pieniędzy na edukację, Lee udał się do Amerykańskiej Akademii Wojskowej w West Point, aby zdobyć wykształcenie wojskowe. W 1829 roku ukończył ją jako drugi w klasie – a w następnym miesiącu stracił matkę.

Dzieci Roberta E. Lee

Po ukończeniu studiów, kariera wojskowa Lee szybko nabrała tempa, ponieważ wybrał stanowisko w Korpusie Inżynierów Armii Stanów Zjednoczonych.

Rok później rozpoczął starania o rękę znajomej z dzieciństwa, Mary Custis Washington. Biorąc pod uwagę słabą reputację ojca, Lee musiał się dwukrotnie oświadczać, aby uzyskać zgodę na ślub z Mary, prawnuczką Marthy Washington i pasierbicą prezydenta George’a Washingtona.

Para pobrała się w 1831 roku; Lee i jego żona mieli siedmioro dzieci, w tym trzech synów, George’a, Williama i Roberta, którzy poszli za nim do wojska, by walczyć za Konfederację podczas wojny secesyjnej.

Gdy para zakładała rodzinę, Lee często podróżował z wojskiem w ramach projektów inżynieryjnych. Po raz pierwszy odznaczył się w walce podczas wojny meksykańsko-amerykańskiej pod dowództwem generała Winfielda Scotta w bitwach pod Veracruz, Churubusco i Chapultepec. Scott oświadczył kiedyś, że Lee był „najlepszym żołnierzem, jakiego kiedykolwiek widziałem w polu”.

Czy Robert E. Lee był właścicielem niewolników?

Lee nie dorastał na dużej plantacji, ale jego żona odziedziczyła niewolnika w 1857 roku po swoim ojcu, George’u Washingtonie Park Custisie.

Lee wykonał testament swojego teścia, który obejmował Arlington House pod Waszyngtonem, źle zarządzaną plantację z długami i prawie 200 niewolnikami, których Custis chciał uwolnić w ciągu pięciu lat od swojej śmierci.

W wyniku dziedziczenia po żonie, Lee stał się właścicielem setek niewolników. Choć relacje historyczne różnią się, traktowanie niewolników przez Lee było opisywane jako tak bojowe i surowe, że doprowadziło do buntów niewolników.

Lee w Harpers Ferry

W latach 50. XIX wieku napięcia między ruchem abolicjonistycznym a właścicielami niewolników osiągnęły temperaturę wrzenia, a unia stanów była bliska rozpadu. Lee wkroczył do akcji, powstrzymując w 1859 roku obławę w Harpers Ferry, w której schwytano radykalnego abolicjonistę Johna Browna i jego zwolenników.

W następnym roku Abraham Lincoln został wybrany na prezydenta, co skłoniło siedem południowych stanów – Alabamę, Florydę, Georgię, Luizjanę, Missisipi, Karolinę Południową i Teksas – do secesji na znak protestu. Sekretarz wojny USA Jefferson Davis został prezydentem Skonfederowanych Stanów Ameryki.

Pierwszy atak wojny domowej nastąpił 12 kwietnia 1861 roku, kiedy to Konfederaci przejęli kontrolę nad Fortem Sumter w Karolinie Południowej.

Rodzimy stan Lee – Wirginia – odłączył się niecały tydzień później, tworząc decydujący moment w jego karierze. Kiedy poproszono go o poprowadzenie sił Unii, zrezygnował ze służby wojskowej, aby nie walczyć przeciwko swoim przyjaciołom i sąsiadom z Wirginii.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *