Historia

Nathan Bentford Forrest

Nathan Bedford Forrest (1821-1877) był konfederackim generałem podczas wojny secesyjnej (1861-65). Pomimo braku formalnego przeszkolenia wojskowego, Forrest awansował od stopnia szeregowca do generała porucznika, służąc jako oficer kawalerii w licznych starciach, w tym w bitwach pod Shiloh, Chickamauga, Brice’s Crossroads i Second Franklin. Znany ze swojej maksymy „dotrzyj tam pierwszy z największą liczbą ludzi”, Forrest był nieugięty w nękaniu sił Unii podczas kampanii w Vicksburgu w 1862 i 1863 roku, a przez całą wojnę prowadził udane operacje napadania na federalne dostawy i linie komunikacyjne. Oprócz genialnej taktyki kawaleryjskiej, Forrest jest również pamiętany za swój kontrowersyjny udział w bitwie o Fort Pillow w kwietniu 1864 roku, kiedy to jego oddziały zmasakrowały czarnych żołnierzy po kapitulacji Unii. Po wojnie secesyjnej Forrest pracował jako plantator i prezes kolei, a także pełnił funkcję pierwszego wielkiego czarodzieja Ku Klux Klanu. Zmarł w 1877 roku w wieku 56 lat.

Nathan Bedford Forrest: Wczesne życie

Nathan Bedford Forrest urodził się w Chapel Hill w stanie Tennessee 13 lipca 1821 roku. Dorastał w biedzie i nie otrzymał prawie żadnego formalnego wykształcenia, zanim rozpoczął działalność gospodarczą u swojego wuja Jonathana Forresta w Hernando w stanie Missisipi. W 1845 roku jego wuj został zabity w ulicznej bójce rozpoczętej z powodu sporu o interesy, a Forrest odpowiedział zabijając dwóch morderców przy użyciu pistoletu i noża bowie. W tym samym roku Forrest poślubił Mary Ann Montgomery, pochodzącą z prominentnej rodziny z Tennessee. Para miała później dwójkę dzieci.

Forrest ostatecznie odniósł sukces jako plantator i właściciel firmy dyliżansowej. W 1852 roku przeniósł swoją młodą rodzinę do Memphis w stanie Tennessee, gdzie zgromadził niewielki majątek, pracując jako handlarz niewolników. Jego biznes rozwijał się przez całe lata 50. XIX wieku, a w 1858 roku został wybrany na radnego Memphis. W 1860 roku Forrest posiadał już dwie plantacje bawełny i stał się jednym z najbogatszych ludzi w Tennessee.

Nathan Bedford Forrest: Służba w wojnie domowej

Po rozpoczęciu wojny secesyjnej (1861-65) Forrest zaciągnął się jako szeregowiec do Tennessee Mounted Rifles i pomógł wyposażyć jednostkę za własne pieniądze. Wkrótce otrzymał awans na podpułkownika i został odpowiedzialny za wychowanie i wyszkolenie własnego batalionu złożonego z 650 konnych żołnierzy. Forrest wygrał swoje pierwsze starcie jeszcze w tym samym roku, kiedy to poprowadził atak z zaskoczenia na 500 żołnierzy Unii w pobliżu Sacramento w Kentucky.

W lutym 1862 roku Forrest wziął udział w ciężkich walkach w Forcie Donelson w stanie Tennessee. Pomimo osaczenia przez siły Unii pod dowództwem generała Ulyssesa S. Granta, Forrest odmówił poddania się wraz z generałem Simonem Bolivarem Bucknerem i 12 000 innych konfederatów w forcie. Na krótko przed zajęciem fortu przez Granta, Forrest poprowadził około 700 kawalerzystów przez linie oblężenia Unii i uciekł do Nashville, gdzie koordynował działania ewakuacyjne. Forrest był mocno zaangażowany w bitwę pod Shiloh w kwietniu 1862 roku i dowodził działaniami osłonowymi podczas odwrotu Konfederatów do Missisipi. Znany już ze swojej odwagi Forrest poprowadził podobno szarżę kawalerii na unijnych partyzantów i w pojedynkę pokonał kilka oddziałów, mimo że otrzymał ranę postrzałową w plecy. Jego legenda rosła jeszcze po bitwie, kiedy to opublikował ogłoszenie rekrutacyjne w gazecie w Memphis, które zawierało zdanie: „Chodźcie chłopcy, jeśli chcecie się zabawić i zabić kilku Jankesów”.

Kontuzja Forresta trzymała go z dala od pola walki aż do czerwca 1862 roku. Miesiąc później poprowadził wyprawę do Tennessee, gdzie zdobył garnizon Unii w Murfreesboro. Awansowany na generała brygady, Forrest brał udział w operacjach kawaleryjskich w pobliżu ważnego węzła komunikacyjnego nad rzeką Missisipi w Vicksburgu w stanie Tennessee, który był oblegany przez Ulyssesa S. Granta. Pod koniec 1862 i na początku 1863 roku kawaleria Forresta niestrudzenie nękała siły Granta, często odcinając linie komunikacyjne i napadając na magazyny z zaopatrzeniem aż do Kentucky. Starając się nigdy nie angażować w bezpośrednią walkę z przeważającymi siłami Unii, Forrest stosował taktykę partyzancką, mającą na celu udaremnienie i wyczerpanie swoich prześladowców.

Forrest był zaangażowany na początku 1863 roku w operacje w pobliżu Fortu Donelson i w bitwie pod Thompson’s Station. W maju 1863 roku skutecznie osaczył kawalerię Unii dowodzoną przez pułkownika Abla Streighta w pobliżu Cedar Bluff w Alabamie. Uznając, że Streight dysponuje znacznie większymi siłami, Forrest wielokrotnie prowadził swoich żołnierzy wokół tego samego wzgórza, aby sprawić wrażenie większej liczby. Następnie blefował Streighta, by ten poddał 1500 kawalerzystów Unii, po czym ujawnił, że ma mniej niż jedną trzecią tej liczby.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *