Historia

Bitwa pod Chancellorsville

Bitwa pod Chancellorsville (30 kwietnia – 6 maja 1863) była wielkim zwycięstwem Konfederacji i generała Roberta E. Lee podczas wojny secesyjnej, choć słynie również z tego, że w tej bitwie śmiertelnie ranny został konfederacki generał Thomas „Stonewall” Jackson. Stonewall Jackson został śmiertelnie ranny. Walka w hrabstwie Spotsylvania w Wirginii, odważna decyzja Lee, by stawić czoła dwukrotnie większej od niego Armii Potomaku generała Unii Josepha Hookera poprzez podzielenie własnej armii na dwie części, sprawiła, że bitwa pod Chancellorsville przeszła do historii jako najważniejsze taktyczne zwycięstwo Lee.

Początek bitwy pod Chancellorsville

Przed bitwą pod Chancellorsville w armii Unii nastąpiły zmiany w dowództwie. Generał Ambrose Burnside, który przegrał katastrofalną bitwę pod Fredericksburgiem w grudniu poprzedniego roku, został zastąpiony przez generała Josepha Hookera. Hooker spędził wiosnę na szkoleniu swoich ludzi, aby przygotować się do kolejnego starcia z wojskami Konfederacji. Tym razem miał nadzieję na zwycięstwo. Jego celem było zdobycie stolicy Konfederacji, Richmond w Wirginii.

Liczby w bitwie pod Chancellorsville były po stronie Hookera: dowodził on około 115 000 ludzi, podczas gdy oddziały Lee liczyły zaledwie 60 000, co było prawdopodobnie największą przewagą Unii w wojnie secesyjnej. Dwie dywizje armii Konfederacji były nieobecne, służąc w południowej Wirginii pod dowództwem generała Jamesa Longstreeta.

27 kwietnia 1863 roku, po wystawieniu dwóch trzecich swoich sił przed Fredericksburgiem, by udawać frontalne natarcie, Hooker poprowadził drugą trzecią część swojej Armii Potomaku przez rzekę Rappahannock. Miał nadzieję, że uda mu się podejść za okopy Konfederatów w pobliżu Fredericksburga i zaskoczyć wroga.

Ofensywa Lee w bitwie pod Chancellorsville

Gambit Hookera został przebity przez szybkie myślenie generała Roberta E. Lee. Lee również podzielił swoje siły, zatrzymując 10 000 żołnierzy pod dowództwem Jubala Early’ego, by utrzymać Fredericksburg, a następnie pomaszerował na zachód, by spotkać się z Hookerem.

Obie armie starły się na otwartym polu tuż za Wilderness, lasem na zachód od Chancellorsville, 1 maja 1863 roku. Mimo przewagi liczebnej, Hooker kazał swoim ludziom wycofać się na pozycje obronne, co otworzyło Lee drogę do najgenialniejszego planu ofensywnego w jego karierze.

Lee ponownie podzielił swoją armię, wysyłając swoją prawą rękę Thomasa J. „Stonewalla” Jacksona do ataku na prawą flankę Unii, gdzie starli się z XI Korpusem Unii pod dowództwem generała majora Olivera Otisa Howarda, załamując linię Unii.

Stonewall Jackson ginie w bitwie pod Chancellorsville

Najsłynniejsze zwycięstwo Lee i Jacksona doprowadziło również do jego śmierci. 2 maja Jackson przemaszerował 28 000 żołnierzy przez prawie 15 mil, by zaatakować odsłoniętą flankę Hookera, zadając Unii ogromne straty. Połowa sił Hookera została zniszczona.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *